Boş vakit hikmetine erişememekle beraber bir tefekkür sürecinin kazanımını yaşadım, yaşamalıydık. Yıllar öncesinde Poem the atoms şiiri ile uyanan zerre düşüncesi karantina süresince oldukça etkiliydi. İnsan ve evren bir zerre üzerine yaratılmıştır. Ve insan da bir zerredir. Nihayetinde bir zerre ile de yok olabilir. Bu nedenle büyük, yüce ve ego denilen duvarların ardına sığınmanın lüzumsuz oluşu gayet açıkça bize bir kazanımdır. Neden kazanımdır? Çünkü iletişimi, yardımlaşmayı belki de insanlaşmayı unutmanın ilk adımlarındayız . Bahsettiğim duvarları aşabilirsek insanlaşmanın daha farklı boyutlarına erişebiliriz. Uzun oldu. Okumak sıkıcı gelebilir. Okuyanlara burada selam olsun. :)